Arsiv: 'Murat Tas' Kategorisi

“Ä°rrasyonel seviÅŸlerimde yapmış olduÄŸum karavana atışlarımda belirdin sen… YaÅŸanan her an’ın bir bedeli olduÄŸu gibi seni kaybediÅŸlerimin bedelini faturalara yansıyan yüksek meblaÄŸlı ödentilerde boÄŸularak ödedim ben…” Aklımın tembelliÄŸi düşüncelerin kafamdan uzaklaÅŸmasına neden olurken

31 Temmuz 2010 Cumartesi günü, yani dün, saat 17.00’da Adana İstasyon Meydanı’nda Adana’nın farklı bölgelerinden gelen insanların oluşturmuş olduğu kalabalıkta farklı bir heyecan vardı. Adana güneşi ortalığı kasıp kavururken hiç kimsenin bu duruma aldırış ettiği yoktu. İstasyon Meydanı saatler öncesinde dolmaya başlamıştı ve

Biliyor musun? Ben hiç büyümedim ve hala sokaklarda oynayan, her koşuşunda yere düşüp dizlerini kanatan ve hiç bitmeyen şımarıklıkları olan küçük bir çocuğum. Hayır! Bilmiyorsun. Beni hiç umursamıyorsun bile.

Sayamıyorum artık ve bilemiyorum içime kaçışının kaçıncı günü olduğunu. Herkesten uzaklarda, en kuytu köşelerde dev-inim içinde yapayalnız yaşarken bir anda giriverdin kalbime. İşgal ettin vücudumun tüm bölgelerini. Yıkıp yeniden inşa ettin içimdekileri. Geçmişim bir film sahnesi gibi gözlerimin önünden geçivermişti ve (yaş)anılmayan birçok ani canlanıverdi hafızamda.

Ä°ktisat Bilimi; en genel anlamıyla “kıt kaynakların en verimli ÅŸekilde kullanılıp, sınırsız olan ihtiyaçların karşılanması” ÅŸeklinde tanımlanabilir. Bu durum sonucunda hiç düşündünüz mü, sınırsız olan ihtiyaçlarımızın ne kadarının karşılanır olduÄŸunu?

Çok uzun zaman oldu seni görmeyeli Ve hala yoksun yanımda Yanımda olmasan da İsmin dökülüyor her an dudaklarımdan Mesafeler aramıza giremedi işte Her zaman olduğu gibi Bir nefes kadar yakınım sana

Sen gittin Kelimeler sustu Dilleri lal oldu işte Sonu gelmiyor artık cümlelerin Nokta konulmuyor artık hiçbir şeye

Sokaklar hareketlenmişti birden sabahın erken saatleri olmasına rağmen. Şafak henüz sökmüştü ve kuşlar cıvıldıyordu. İşte, sensiz geçen başka bir sabaha uyanıvermiştim yeniden. Güneş penceremden içeri girivermişti yine sen girmesen de. Uykunun sersemliğini üzerimden atamamıştım henüz. Lavaboya doğru yürüdüm ve çeşmeden akan buz gibi suyu yüzüme çarptım. Birkaç lokma bir şeyler atıştırdıktan sonra yola koyuldum.

Korkular sarar etrafını, gözlerinde bilinmeyen bir karartı belirir ve kulağında daha önce hiç işitmediğin türden sesler yankılanıp durur. Vücuduna hükmedemez hale gelirsin ve ayakların merdivenin basamaklarini birer birer çıkmaya başlar. Bir ağlama sesi duyulur uzaklardan, hıçkırıklar işitilir. Canının yandığını farkedersin o an. Karanlıklar dağılıp gittiğinde aniden sesin gelmiş oldugu yere yönelirsin.

Gecenin sessizliğini bozmuştu şehrin atmış olduğu inanılmaz çığlıklar. Bir yangın kuşatıvermişti şehri ve şehir yanıyordu. Gökyüzüne ulaşan alevler karanlığa adeta meydan okurcasına etrafı bir güneş gibi aydınlatıyordu. Ortalığa yayılan ısı ise yaz mevsiminden kalma dayanılmaz bir anı anımsatıyordu. Nefes alış verışler gittikçe sıklaşıyor ve her canli ölüm ile yaşam arasında bulunan o ince çizgide gidip [...]

Mohaç Macaristan’ın güneyinde bulunan ve Tuna Nehri’nin sağ kıyısında yer alan 19,000 nüfuslu küçük bir şehirdir. Nüfusu bir çok etnik grubu içerisinde barındırır ve çoğunluğunu Hırvatlar oluşturur. Ayrıca Alman, Sırp ve Çingene gruplarını içerir. Mohaç şehri yapılan karnavallar ve kültürel mirasıyla bütünleştirici kent olarak görünür.

Güneş batacak yine ve gökyüzü renk değiştirip karanlıklara bürünecek. Bulutlar ise yerini yıldızlara bırakıp başka diyarlara gidecek. Bu durumda rutin bir gün daha son bulmuş olacak. İki farklı dünya yaşıyoruz geçen her günde. Kimimiz farkında, kimimiz… Gece ve gündüz birbirine zıt iki kardeş gibi. Gece ve gündüz birbirini hiç sevmezlermiş ve sürekli bir kavga içindelermiş. [...]

Karlı bir güne uyanmıştım 11 Şubat sabahı ve Sarajevo’ya doğru yola çıkmak üzere 25 Erasmus öğrencisi kalmış olduğumuz yurdun girişinde buluşmuştuk. Saatler 13.50’yi gösterdiğinde trenimize binmiş, yola koyulmuştuk bile. Kısa bir süre sonra Macaristan sınırına varmıştık ve tren hız kesip yavaşlamıştı. Görevli memurlar kontrole başlamış ve teker teker herkesin pasaportunu kontrol ediyorlardı. Avrupa vatandaşı olanların [...]

Yorucu geçen bir günün ardından takvim yaprakları 31 Ocak 2010 tarihini gösteriyordu. Bir çok insan için hiç bir anlam ifade etmeyen bu tarih benim için Türkiye’den en az 4 ay uzak kalacagım bir sürenin başlangıcını işaret ediyordu. İstanbul beni sıcak bir hava ile karşılamıştı fakat bugün dünün aksine hava kapalı ve yağmurluydu. Yağmur hafiften atıştırmaya [...]