Bir kış daha geride bıraktığım.

Güneş sık olmasa da zaman zaman göz kırpmaya yazdan mesajlar iletmeye başladı.

Geride bırakmak, geride bırakmalar, ardımda kalanlar;

Bazen bir insanı unutmaya, bazen de canımızı yakan olayları unutmak için ne kadar çok efor harcıyoruz.

Sonrada uyanıyoruz sabahlara, bir sabah ve bir sabah daha. Unuttuk, bıraktık, ardımızda kaldı derken kaç sabah yeniden hatırlıyoruz ?

Özlem diye bir duygumuz var, bizim en önemli kararlarımızı umursamadan işini çok iyi bilerek yaşamımıza yön veren.

Bu duygumuz her yerde yanımızda, bazen telaşlar içinde çok acele yetişmememiz gereken kalabalık bir caddede dokunur içimize, seslenir etrafına bak, belki geride kalan bir şeylere rastlarsın der.

Ne olduğunu anlamadan, telaşımızı, günümüzü, anımızı bir anda olduğu yerde bırakarak etrafımıza koşturan insanlara bakmaya başlarız. Ve nedense geride kalan hiç aklımızda olmayanlara ait parçalar buluruz.

Sonrada yüreğimiz seslenir bize, hatırladın değil mi ? der.

Hatırlamışızdır, nasıldır ? nasıl olur ?

Hepimizin bildiği ise zordur, acıtır da.

Çok gitmemek gerek bu duyguların derinliğine, hayatımız, zamanımız, bize ait olanlarımız her şeyden çok daha değerli.

Görmemekte yapmayalım ama anı kısa tutalım, sevgili duygularımıza evet tamam hatırladık ne olmuş diyelim, sonrada dönüp bize ait olanlara sevgi ile sarılalım.

Böylesi yaşamak daha güzel, bazı bazı dönüp bir merhaba demek ardına, sonrada güneşin sana verdiği mesajlara yönünü dönüp ilerlemek.

Sevgilerimle…

 Mart 2006